نکوکار مردم نباشد بدش

نورزد کسی بد که نیک افتدش

شرانگیز هم بر سر شر شود

چو کژدم که با خانه کمتر شود

اگر نفع کس در نهاد تو نیست

چنین گوهر و سنگ خارا یکی است

غلط گفتم ای یار شایسته‌خوی

که نفع است در آهن و سنگ و روی

چنین آدمی مرده به ننگ را

که بر وی فضیلت بود سنگ را

نه هر آدمی‌زاده از دد بِه است

که دد ز آدمی‌زاده‌ی بد بِه است

بِه است از دد انسان صاحب خرد

نه انسان که در مردم افتد چو دد

چو انسان نداند به جز خورد و خواب

کدامش فضیلت بود بر دواب؟

سوار نگون‌بخت بی راهرو

پیاده برد ز او به رفتن گرو

کسی دانه‌ی نیک‌مردی نکاشت

کز او خرمن کام دل برنداشت

نه هرگز شنیدیم در عمر خویش

که بدمرد را نیکی آمد به پیش

سعدی شیرازی

http://persianpoetry.blogfa.com/category/86/4