کو ذوق نگاهی که به هنگام تماشا/ بیدل دهلوی
کو ذوق نگاهی که به هنگام تماشا
چون دیده گریبان دَرم از نام تماشا
چشمم به تمنّای تو گردانْد نگاهی
گُل کرد به صد رنگ خطِ جام تماشا
شُد عمر و به راه طلبت چشم نبستم
قاصد! مژهام سوخت به پیغام تماشا
هُشدار که این منظر، نیرنگ ندارد
غیر از مُژه برداشتنت بام تماشا
تا آینهات زنگ تغافل نزداید
هرگز به چراغی نرسد شام تماشا
چون شمع حضوری نشد آیینهٔ هُوشت
ناپخته عبث سوختی ای خامِ تماشا
زان حلقهٔ عبرت که خمِ قامت پیریست
دارد کفِ خاک تو نهان دام تماشا
حرمانکدهٔ انجمنِ حال ندارد
صیدی به فراموشی ایّام تماشا
فریاد که چشمی به تأمل نگشودیم
رفتیم ازین مرحله، ناکام تماشا
مضمون جهان را چهقدر قافیه تنگ است
یکسر مُژه بستیم به اِحرام تماشا
مانند شرر توأم ازین غمکده گل کرد
آغاز نگاه من و انجام تماشا
بیدل! به گشاد مُژه زحمت نپسندی
منظور وفا نیست گلاندام تماشا
بیدل دهلوی
نه در ره اقرار قراری داری/ عمعق بخاری
نه در ره اقرار قراری داری
نه از صف انکار کناری داری
میپنداری که کار تو سرسری است؟
کوته نظرا، دراز کاری داری
عَمعَق بخاری
440-542 ه.ق
می گذرد چون رود روان زیبایی.../ شمشاد کشتکار
میگذرد
چون رود روان
زیبایی
از چشم زمان
و تو جا میمانی
جان جهان شاید
«فرصت دیدن» باشد...
شمشاد کشتکار
چون تلخ سخن رانی تنگ شکرت خوانم/ خاقانی شروانی
چون تلخ سخن رانی تُنگ شکرت خوانم
چون کار به جان آری جان دگرت خوانم
زهر غم خویشم ده تا عمر خوشت گویم
خاک در خویشم خوان تا تاج سرت خوانم
اشک و رخ من هر دو سرخ است و کبود از تو
خوش رنگرزی زین پس عیسی هنرت خوانم
چون درد توام گیرد دامان غمت گیرم
آیم به سر کویت وز در به درت خوانم
زین خواندن بیحاصل بستم لب و بس کردم
هم کم شنوی دانم گر بیشترت خوانم
گفتی که چو وقت آید کارت به ازین سازم
این عشوه مده کانگه افسوسگرت خوانم
!از محنت خاقانی بس بیخبری ویحک
دانم نشوی در خط گر بیخبرت خوانم
خاقانی شروانی
مرگ غنی مقدمه جنگ وارث است/ صغیر اصفهانی
مرگ غنی مقدمه جنگ وارث است
رحمت به روح آنکه بمرد و کفن نداشت
صغیر اصفهانی
[«حقیقت.!.» نباید قربانی شود.!.]